Zesde rit: Murchison Falls – Lake Albert: We steken de Nijl over en dwarsen het hele natural park om aan de overzijde ons kampement op te slaan.

We rijden vandaag voor rekening van Mira interieurinrichting (Patrick & Els Van Hecke-Leybaert, Zele). Raamgarniering (storsen, in ’t Zeels), maar ook volledige schilder- en decoratiewerken. En een afwerking tot in de allerkleinste details, tot alles op-en-top klaar is…

De tocht oogt op papier een makkie, Steller Dezes overweegt een ogenblik om tegen de adviezen in van dr. Jan en verzorger Filip toch maar de koersbroek aan te trekken en het stalen ros te beklimmen, doch iets zegt ons dat we maar beter aan de kant blijven… We worden door de reisleiding prompt gepromoveerd tot Chauffeur 2de klas, wat in de praktijk betekent dat de ‘stofbus’ de onze is voor vandaag!

De oversteek van de Nijl loopt makkelijker dan dat die indertijd was voor Stanley of voor Livingstone: de ferry op en huppekee naar de overkant. Een trotse moeder laat haar fotogeniek baby’tje door ons hele team op de arm nemen, al een geluk dat de vader geen Vlaams begrijpt…

Maar dan moest Het Zand nog komen…

Brandend zand, en een verloren land, en een leven vol gevaar
Brandend zand, berooft je bijna van ’t verstand, en dat alles komt door haar
– Anneke Gronloh

Mannekes, mannekes, wat een zicht vanuit de volgwagen! Er wordt van links naar rechts gekwakkeld, gevallen, afgestapt, weer opgestapt, weer gevallen, geploeterd en dit gedurende ki-lo-me-ters! Daarbovenop een loden hitte van meer dan 40° Celsius en een brandende wind. Het voortdurend overstekend wild houdt de groep méér dan eens op: olifanten, impala’s, giraffen, wrattenzwijnen, buffels. Zelfs twee jagende jakhalzen kruisen ons pad.

“Hier gaan vandaag nog slachtoffers vallen”, denken we wanneer we de zoveelste valpartij overschouwen vanuit onze splendid but dusty isolation (lees dat laatste maar in ’t Zeels). Even later is het zover: één van de meisjes wordt totaal uitgedroogd de bus binnengedragen, een twintigtal minuten later volgt een tweede slachtoffer.

Uiteindelijk allemaal zonder veel erg: ’s avonds blijkt men in onze Murchison Fort Lodge over een behoorlijke kok te beschikken dus om 22u is iedereen er weer nagenoeg bovenop.

Klik op de foto’s voor een grotere afbeelding